متن و پخش آهنگ اپیزود 4 از احمد شاملو

متن کامل ترانه اپیزود 4 با صدای احمد شاملو

هر مرگ اشارتیست به حیاتی دیگر از کسی نمیپرسند چه هنگام میتواند خدانگهدار بگوید از عادات انسانیاش نمیپرسند از خویشتنش نمیپرسند زمانی به ناگاه باید با آن رو در روی در آید تا بپذیرد ودا را درد مرگ را فرو ریختن را تا دیگر بار بتواند که برخیزد جویای راه خویش باش از اینسان که منم در تکاپوی انسان شدن در میان راه دیدار میکنیم حقیقت را آزادی را خود را در میان راه میبارد و به بار مینشیند دوستی که توانمان میدهد تا برای دیگران مامنی باشیم و یاوری اینست راه ما تو و من در وجود هرکس رازی بزرگ نهان است داستانی راهی بیراههای طرح افکندن این راز راز من و راز تو راز زندگی پاداش بزرگ تلاشی پرحاصل است بسیار وقتها با یکدیگر از خم و شادی خویش سخن ساز میکنیم اما در همه چیزی رازی نیست گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست سکوت ملال ها از راز ما سخن تواند گفت به تو نگاه میکنم و میدانم تو تنها نیازمند یک نگاهی که به تو دل دهد آسوده خاطرت کند بگشایدت تا به در آیی من پا پس میکشم و دری نیم گشوده به روی تو بسته میشود پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم از دیگران شکوه آواز میکنم فریاد میکشم که ترکم گفتند چرا از خود نمیپرسم کسی را دارم که احساسم را اندیشه و رویایم را زندگیم را با او قسمت کنم؟ آغاز جدا شاید سری از دیگران نبود حلقه های مداوم پیاپی تا دوردست تصمیم درست صادقانه با خود وفادار میمانم آیا؟ یا راهی سهو تر اختیار میکنم؟ بیاعتمادی دریست خودستایی و بیم چفت و بست غرور است و تهی دستی دیوار است و لولاست زندانیاست را که در آن محبوس سرای خویشیم دلتنگیمان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن از رخنه هایش تنفس میکنیم تو و من توان آن را یافتیم که برگشاییم که خود را بگشاییم ♪