متن آهنگ سلامی دوباره از خسرو شکیبایی

متن آهنگ سلامی دوباره از خسرو شکیبایی

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد به جویبار که در من جاری بود به ابرها که فکرهای طویلم بودند به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من از فصل های خشک گذر میکردند به دسته های کلاغان که عطر مزرعه های شبانه را برای من به هدیه می آورند به مادرم که در آینه زندگی میکرد و شکل پیری من بود و به زمین، -که شهوت تکرار من، درون ملتهبش را از تخمه های سبز میانباشت- سلامی دوباره خواهم داد می آیم، می آیم، می آیم با گیسویم: ادامهٔ بوهای زیر خاک با چشمهایم: تجربه های غلیظ تاریکی با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار می آیم و آستانه پر از عشق میشود... و من در آستانه به آنها که دوست میدارند و دختری که هنوز آنجا، در آستانهٔ پر عشق ایستاده، سلامی دوباره خواهم داد. ♪