متن آهنگ 1397 از رض

متن آهنگ 1397 از رض

میرفتم لای باد رسیدم به یه شمع خواستم دورش بپیچم یهو زل زد تو چشم پرسید کجا میری گفتم دنیا رو ببینم گفت حیف من گیر این تنم همین جا اسیرم میسوزم بدم نور قدم بشه کم اشک شم بچکم یه روزم بمیرم درکش برام سخت حتما یه دلیلی هست باد صدا زد هووو یعنی باید رفت خوابیدم روی خاک می تاب بالا سرام آفتاب لحظه ی ابر، قطره ی آب یهویی رو صورت ام افتاد نفس ام حبس، قلب تاپ تاپ توی سینه ام می شه پرتاب تونل سرد و می خورم سر آخرش می پرم از خواب آسمون پر ستاره است جای سوزن نیست چشمامو با دستام میمالم دوباره میبینم این دفعه خبری نیست تکراریست همون سیاه همیشه لکه های براق با خودم فکر میکنم کدوم حقیقت داره میبرتم خواب نشستم روی سنگ، صاف تووی دشت خورشید موی بور شونه کرد افشون پریشون روی هم با نگاهش تن من میشه گرم وصلم، می مستم تو دل نیستی من هستم من نورم، من رنگ ام من خطم ، من رسمم همه چیز و همه کسم همه جای دنیام اون ذات یگانه توو بطنم و عریان بر میگردم تووی تنم همون راضی تنهام همون جام چشمامو باز میکنم جاریه اشکام