متن آهنگ شب بود بیابان بود از شهرام شب پره

متن آهنگ شب بود بیابان بود از شهرام شب پره

شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بیجان بود در فکرآن سیمینبر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل میخواستمش او را از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل گیسویش، از باد و باران گشته آشفته هر تار مویش گویی هزاران راز نگفته روزی که دل دادم نمیره از یادم لحظه ای که به دامش افتادم با لبهای چون قند، بر رویم زد لبخند برد آنهمه رنج و غم از یادم ♪