متن آهنگ تومور از مهراب

متن آهنگ تومور از مهراب

یه روز میای که دیگه خیلی دیره روی تخت اسم مهرابو نوشتن بالای تخت وایمیسیو دستامو میگیری در گوشم میگی کجا میری عشقم تو هر جمعی بودی میگفتی فلانی به من نمیخوره امروز جواب ازمایشو دیدم خبر داری تو سر عشقت توموره نشد نشد که بشه خیلی وقتا خیلی چیزا خب نمیشه بعضی وقتا ادما میشکنه دلاشون دقیقا شبیه سنگ تویه شیشه گفته بودم بهت ولی کو گوش شنوا ریه هامو خالی کردن الوده شد هوا خدافظ اخرین امید زیر خاک خدافظ رو همه دردای من دوا برگرد به خونه برگرد به دلم مریض احوالم کم مونده برم برگرده به رویام برگرد به خوابم چشامو میبندم تا ابد میخوابم خدافظ خونه خدافظ عشقم خدافظ موضوع شب نوشتم خدافظ مامان خدافظ بابا خدافظ در دونه ی خدا چی میگیری واسش؟ چی میگیره واست؟ بگذر ازم برو با خیال راحت چی میپوشی واسش؟چی میپوشه واست؟ وعده ی ما بمونه روز قیامت خنده هامو دوس داشت دیگه نمیخندم گریه هامو دوس داشت گریه نمیکنم بغضامو دوس داشت بغض نمیکنم نفرین به عشقت نفرین به خودم امشب شبه وداعه عشق من خداحافظ نه دلت موندی بود گفته بود فال حافظ حلقمم دستت بمونه واسه یادگاری درده با گریه تیغو روی رگات بزاری نترس خاطراتمونو با خودم اوردم دیگه هیچی تورو مثه من عذاب نمیده دیگه هیچکی مثه من واسه تو غیرتی نمیشه این دله پاره پاره چه روزایی کشیده دیگه نیستم که بهت خیانت بکنم دیگه نیستم که واست لالایی بخونم دیگه نیستم که واست غیرتی بشما دیگه نیستم بهت بگم در دونه خودم دیگه نیستم موهاتو شونه بکشما دیگه نیستم که سرت دعوا بکنما دلم انقدر صافه که اصن کینه نمیگیره چه قدر ضربه خوردی مهراب مادرت بمیره دیگه عصبی نمیشم غیرتی نمیشم خاطرات خوبمونو دود نمیکنم دیگه جایی یه وقت دعوا بشه سرت رد نمیدم صورتشو کبود نمیکنم دیگه هیچوقت یه جا عکساتو ببینم از سر بغض گریه نمیکنم دیگه حتی برسه خبریم ازت زیر لب نمیگم لعنت به خودم دیگه سردرد میگیرم قرص نمیخورم دیگه واست اون ادم سابق نمیشم دیگه هر کسی از گند کاریات بگه سرمو میندازم پایین میمالم به ریشم خدافظیات مال من سلامت مال اون عشق دو اتیشتو اون مرامت مال اون دلتنگی واسه من سردرد واسه من چرا پرده های عفافتو وا کردی جلو اون؟ گریه هامو ندید بلند بلند خندید یه عمر نگاش کردم چشامو دید ترسید لقمه ی شغالی چشم اهوی من خدافظ باعث درد زانوی من اون واسه ی تو میخوند شعرشو من نوشتم خواستم حرف در نیارن رمان نوشتن انقدر ناعلاج بود دردم مادرمم فهمید دکتر بنده خدا تومورو دید ترسید یه بودن یه نبودن یه خوندن یه نخوندن میگن افتاب رفت وقتی مهتاب طلوع کرد داداش بهت گفته بودم که هواشو داشته باشه ظرفیت از عقب تکمیل بود از جلو فرو کرد یه جوری ازت ضربه خوردم که چن سال و چن ماهه هیچی نخوردم فقط حرص میخوردم دیگه تیغارو گم کردم خوب میدونم با پنبه سر میبری با پنبه رگامو میبرم